‘Een geschiedenis van kennis’ noemt Rens Bod het zelf, maar dat is het toch niet echt. Bod schrijft immers niet over de inzichten die de mensheid verworven heeft, maar over de manier waarop we kennis verwerven en hoe dat geëvolueerd is door de eeuwen heen. Maar het is dan ook weer geen wetenschapsfilosofie, want daarvoor is het theoretisch kader dat Bod gebruikt dan weer te … Lees verder Een wereld vol patronen
Soms sta je in de boekhandel te twijfelen: is dit een pareltje of onzin? Dan kijk je snel even op internet – waar is de tijd dat we alleen onze intuïtie hadden? – maar je vindt alleen een nietszeggend lemma op Wikipedia en de websites van de auteur en de uitgeverij; niet echt onbevooroordeelde bronnen. Je neemt het risico dan toch maar. Het boek begint … Lees verder Twijfel
Het is een klassieke filosofentruc: de aandacht afleiden van de inhoud naar de vorm. Het ‘hoe’ werpt een heel nieuw licht op het ‘wat’. Dat is wat Geertz doet met enkele befaamde antropologen. En het ‘hoe’ is dan niet het mythische veldwerk (dat antropologen misschien wel minder doen dan gewone stervelingen aannemen, zo laat Geertz soms uitschijnen), maar het schrijven. Vier antropologen passeren de revue. … Lees verder De antropoloog als schrijver
Eerst het slechte nieuws. Het boek van Marcus du Sautoy gaat eerder over wat we wel kunnen weten, dan over wat we niet kunnen weten. Daar zijn twee redenen voor. Enerzijds zou de auteur zelf liefst alles weten. Hij is dus enigszins bevooroordeeld. Anderzijds heeft het ook te maken met zijn aanpak. Als wiskundige gaat hij in eerste instantie te rade bij de wetenschappen. En wetenschap is bij uitstek … Lees verder Wat we (niet) kunnen weten
br.unblog 